Γέννα χωρίς θάνατο δεν υπάρχει…

Κάποιες σκέψεις περί ακραίου πλουτισμού
με αφορμή τον πρόσφατο γάμο του Τζ. Μπ. και της Λορ. Σαν. και την προκλητική επίδειξη χλιδής και υλιστικής διαστροφής
(τα συγκεκριμένα πρόσωπα απλά χρησιμοποιούνται ως δείγμα…)

Ο πλουτισμός, και ιδιαίτερα βέβαια ο ακραίος πλουτισμός, είναι αποτέλεσμα της απόλυτης κυριαρχίας του άδικου στις ανθρώπινες κοινωνίες, πηγάζει δε και συντηρείται από τον σχεδιασμό και τη λειτουργία του άδικου κοινωνικού και οικονομικού μοντέλου το οποίο καταδυναστεύει την ανθρωπότητα εδώ και πολλούς αιώνες, ένα μοντέλο ανήθικο και άγρια ανταγωνιστικό το οποίο προωθεί και προβάλλει τη διαφθορά, την εκμετάλλευση, την απληστία, την κερδοσκοπία, τη βία, τα μίση και τις συγκρούσεις.

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία, ούτε κάποια εξειδικευμένη επιστημονική κατάρτιση για να συνειδητοποιήσει εύκολα και άμεσα ο καθένας ότι μιλάμε για μια εγκληματική και αξιόποινη κατάσταση, όπως και δεν χρειάζονται ειδικές νομικές γνώσεις και ευαισθησίες για να κατανοήσουμε και να ομολογήσουμε ότι η ιδιοκτησία και ο υλικός πλουτισμός, πόσο μάλλον ο ακραίος, σε μια δίκαιη κοινωνία θα ορίζονταν ως δημόσια κλοπή, καθώς η σοφή φύση και οι νόμοι της, από τη μια, με σαφήνεια μας αποκαλύπτουν ότι δεν μας ανήκει τίποτε απολύτως ενώ η φυσιολογία μας, από την άλλη, μας φανερώνει ότι ο ρόλος μας σε αυτό τον κόσμο είναι ο ρόλος του φροντιστή και όχι του κυρίαρχου, ότι είμαστε “το αλάτι της γης” που μπορεί να δώσει τη νοστιμιά στο θαύμα της ζωής.

Παρ’ όλα αυτά ο ακραίος πλουτισμός αποτελεί μια ξεκάθαρη όσο και παράδοξη και παράλογη πραγματικότητα η οποία επικρατεί πλέον σαν συνήθεια και σαν κανονικότητα και επιβάλλεται ως τέτοια στους λαούς όλου του κόσμου από όλα τα κράτη, όλες τις κυβερνήσεις, τις κοινωνικές δομές, τους δημόσιους θεσμούς, φορείς κλπ χωρίς να αμφισβητείται και φυσικά χωρίς να ανατρέπεται από κανέναν σε μια κοινωνία πυραμιδικής μορφής, στην οποία η εξουσία αντί για ασθένεια θεωρείται στόχος.

Ο ακραίος πλουτισμός δεν σχετίζεται βέβαια και δεν αφορά μόνο την  υπερσυγκέντρωση πολύτιμου υλικού πλούτου, χρήματος, προνομίων και ανισοτήτων κάθε μορφής, ο ακραίος πλουτισμός σχετίζεται άμεσα και με τους φυσικούς πόρους της γης, τα μέσα παραγωγής, τα μέσα ενημέρωσης, την τεχνολογική εξέλιξη και κάθε άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα, γεγονός που αυτονόητα αποδεικνύει ότι κάποιοι λίγοι άνθρωποι κατέχουν, πάνω απ’ όλα, τη δύναμη και τον έλεγχο του  κόσμου μας παίρνοντας σημαντικές αποφάσεις για τις ζωές μας.

Ο ακραίος πλούτος αυτών των ανθρώπων δεν προκύπτει βέβαια ούτε από τον κόπο, ούτε από την εργατικότητά τους, απλά, καθώς το υφιστάμενο οικονομικό μοντέλο λειτουργεί με τη λογική τζόγου, βοηθά από τη φύση του υπέρμετρα και παράδοξα τη συγκέντρωση του παραγόμενου πλούτου στα χέρια των λίγων, αρκεί βέβαια αυτοί οι λίγοι να εκμεταλλεύονται, ανήθικα εννοείται, την χειραγωγημένη τάση όλων των ανθρώπων προς τον υλιστικό υπερκαταναλωτισμό και τις συνεχείς προσφερόμενες ευκαιρίες του, οι οποίες αποτελούν σταθερό μέρος της λειτουργίας του συστήματος.

Από την άλλη μεριά, η ακραία φτώχια, η ασιτία, οι στερήσεις βασικών αγαθών και υπηρεσιών, η εξαθλίωση τεράστιων πληθυσμών, η εξάπλωση προβλέψιμων και ιάσιμων ασθενειών σε φτωχικές περιοχές του πλανήτη και τα περιβαλλοντικά προβλήματα, που σχετίζονται με τις ανθρώπινες δραστηριότητες, καταστάσεις οι οποίες μαστίζουν σχεδόν το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού, αποτελούν τις παράπλευρες απώλειες αυτού του παράλογου φαινομένου για το οποίο μιλάμε, του ακραίου πλουτισμού κάποιων λίγων.

Και κάπως έτσι, αυτό το σχεδόν 90% της ανθρωπότητας, είναι αιωνίως καταδικασμένο να αγωνίζεται, πρώτα απ’ όλα να επιβιώσει μέσα σε αυτή την άγρια ζούγκλα κι έπειτα, μέσα από την πολιτική, τα κόμματα, τα σωματεία, τις συλλογικότητες και όποιο άλλο μέσον μπορεί να χρησιμοποιήσει, να προσπαθεί αδιάκοπα και άνισα φυσικά, να βελτιώσει όσο περισσότερο μπορεί το βιοτικό του επίπεδο και τις συνθήκες της ζωής του.

Η σύγχρονη ανθρώπινη ιστορία δεν σταματά λεπτό να αποδεικνύει ότι σε αυτό τον άνισο και σκληρό αγώνα, ουσιαστικά για το δίκαιο, έχουν σπαταλήσει και έχουν χάσει το θαύμα της ζωής, τα πιο όμορφα και τα πιο σπουδαία μυαλά του είδους μας, υπέροχοι και σπάνιοι άνθρωποι από όλους τους χώρους της δημόσιας ζωής και ιδιαίτερα τις τέχνες, τις επιστήμες και τα γράμματα, χώροι οι οποίοι εκπροσωπούν και εργάζονται για την πνευματικότητα του είδους μας.

Την πνευματικότητα η οποία, μέσα σε μια υλιστική ανταγωνιστική κοινωνία η οποία, ξεκάθαρα, λειτουργεί προς το όφελος των λίγων, υποσιτίζεται όλο και πιο πολύ, αποκαλύπτοντάς μας με μαθηματική ακρίβεια ότι ο αφανισμός μας σαν είδος είναι ζήτημα χρόνου και όχι νοημοσύνης.

Και το πιο τραγικό;

Σχεδόν όλοι το βλέπουμε, όλοι το νοιώθουμε, αλλά δεν κάνουμε τίποτα να αλλάξουμε ριζικά αυτό τον επιβεβλημένο για αιώνες παραλογισμό που μας οδηγεί στην καταστροφή.

Το μόνο που κάνουμε, καθένας ανάλογα με το μέγεθος των προνομίων που απολαμβάνει μέσα σ’ αυτή τη βάρβαρη ζούγκλα, είναι μικρά μπαλώματα στο κουρελιασμένο στρώμα που πάνω του τα βράδια η ανθρωπότητα κοιμίζει τις ενοχές της…

…και αυτά τα μικρά μπαλώματα, αυτές οι λιγοστές ασπιρίνες που καθένας μας προσφέρει σ’ ένα κορμί που πάσχει από γενικευμένα καρκινώματα, είναι που δεν το αφήνουν επιτέλους να “πεθάνει” για να έχει έτσι τη μια και μοναδική αληθινή ευκαιρία να ξαναγεννηθεί…

Γέννα χωρίς θάνατο δεν υπάρχει…