Της Χαρμολύπης ο Ανθός

του Τάσου Πετρίδη

Η ποίηση είναι το τελευταίο μυστικό καταφύγιο στο οποίο, κάποιοι παράξενοι ίσως και μοναχικοί άνθρωποι, άνθρωποι που δεν μπορούν να βρουν ησυχία, στεγάζουν τις βαθιές προσωπικές αγωνίες τους, καθώς νοιώθουν εντελώς ασύμβατοι και απόμακροι από την παραλογισμένη κανονικότητα μιας κοινωνίας η οποία, έχοντας χάσει εντελώς τον πνευματικό της προσανατολισμό και το ηθικό της χρέος κατρακυλά αβοήθητη, όλο και πιο πολύ, με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, στη λήθη, τη βαρβαρότητα, την άγνοια και το ψέμα.

Η ποίηση είναι η ύστατη προσπάθεια αυτών των ανθρώπων, μια προσωπική πάνω απ’ όλα ανάγκη, να αρνηθούν τη συμμετοχή τους σ’ αυτή τη συλλογική παράνοια και να κρατήσουν απόσταση από οτιδήποτε κρατά τον άνθρωπο στην κατάσταση του βολεμένου σκλάβου, που είναι υποταγμένος σε επικίνδυνες και άπληστες εξουσίες.

Η γραφή τους λαχταρά όσο τίποτε άλλο να υπερασπιστεί το δίκαιο, την αθωότητα, την ομορφιά, την εσωτερική ελευθερία, την αληθινή αγάπη και την αρμονική συνύπαρξη.

Ίσως αυτούς να υπαινίσσεται και ο σπουδαίος μας ποιητής όταν μας λέει

“Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά.”

Αν ο κόσμος που έχουμε φτιάξει ήταν αληθινά όμορφος και αρμονικός, συμπονετικός και ειρηνικός, αν οι ανθρώπινες σχέσεις περιείχαν αθωότητα και αλήθεια ίσως να μην υπήρχε η ποίηση για να πολεμά αυτή την παράδοξη φθορά.

Της Χαρμολύπης ο Ανθός, η πρώτη μου αυτή ποιητική συλλογή, επιχειρεί να προσεγγίσει εκείνο το πολύπλευρο, το παράξενο και αλλόκοτο ταλέντο που έχουν οι σύγχρονοι άνθρωποι στο να μπορούν,
από τη μια να δημιουργούν τέχνες σπάνιας ευαισθησίας και ομορφιάς, ικανές να συγκινήσουν βαθιά αμέτρητους ανθρώπους και από την άλλη να αποδέχονται να ζουν σε συνθήκες ανθρωποφαγίας και απονιάς,
από τη μια να φέρνουν στο φως εκπληκτική γνώση για το φυσικό κόσμο κι από την άλλη να συνεχίζουν να φτιάχνουν όπλα μαζικής καταστροφής,
από τη μια να χτίζουν αλληλέγγυους και συμβιωτικούς επίγειους παραδείσους κι από την άλλη το βιομηχανικό και υλιστικό τους αποτύπωμα να δημιουργεί συνθήκες κόλασης και δυστυχίας,
από τη μια να υμνούν και να γιορτάζουν την αγάπη και την ελευθερία και από την άλλη να καλλιεργούν το μίσος και τη βία,
από τη μια να αγωνίζονται να παραμείνουν άνθρωποι και από την άλλη να παραδίδουν αμαχητί την ανθρωπιά σε μηχανές τεχνητής νοημοσύνης

Η ποιητική συλλογή Της Χαρμολύπης ο Ανθός είναι ένα μικρό μπουκέτο από πεισματάρικα αγριολούλουδα που αγωνίζονται σκληρά για να βρούνε νερό, από εκείνα που φυτρώνουνε άναρχα εκεί που δεν το περιμένεις, στις ρωγμές των τοίχων, στις τρύπες από τα τούβλα, στις άκρες της ασφάλτου …